Ohja, een weblog. Veel aan gedacht, al tijden niets meer mee gedaan. Terwijl ik in mijn hoofd toch al heel veel blogs heb geschreven. Ik heb zelfs al best lang het voornemen om elke dag in ieder geval iets te schrijven. Ik heb dat al jaren gedaan en, nu ik zo eens wat blogs teruglees, eigenlijk ook best leuke!

Maar: ik ben ook actief op twitter (@tarep) en ik lees zo wel eens het een en ander. Wat me daarin opvalt is dat ik eigenlijk helemaal niets meer heb toe te voegen. Alles wordt al gezegd. Mij wordt door veel mensen mij iedere dag een 'goedemorgen' gewenst, al dan niet gevolgd door een 'nu eerst een kopje koffie'. Ik weet nooit zo goed voor wie dat kopje koffie bedoeld is, maar ik heb persoonlijk liever een kopje thee. Of melk als het bij mijn ontbijt is. Ook het weer is veelvuldig onderwerp van gesprek. Ik hoef niet naar buiten te kijken om te zien wat voor weer is, dat kan ik al weten als ik nog in bed lig en nog even 'op twitter mag'. De hele dag door krijg ik veelal dezelfde berichten te zien om de dag af te sluiten met de nodige 'twexits'. Wat ik interessanter vind is het volgen van vrienden om te weten waar zij zoal mee bezig zijn, nieuws, ontwikkelingen op mijn (communicatie)vakgebied, regionale activiteiten, etc.

Toch twitter ik zelf ook, dus blijkbaar vind ik evengoed dat ik iets toe te voegen heb. En mijn tweets zijn natuurlijk wel leuk, interessant, nuttig, etc. Ik merk alleen dat ik het zelf fijner vind om sferen te proeven, ervaringen te ervaren, gesprekken te volgen, te luisteren naar de geluiden om me heen in plaats van dat direct te delen. Daarom vergeet ik ook altijd foto's te maken, maar dat terzijde. Zo eens per dag heb ik mijn gedachtendeeloptwittermomentje. Soms wel twee. Daar houd ik het over het algemeen bij. Dan kun je mooi alles samenvatten in een beperkt aantal tekens. Dat lukt dus wel. Dan zou een dagelijks een blogje er toch ook weer moeten kunnen zitten?

We gaan het zien…

Solliciteren is net daten, schreef ik al (zie vorige blog). Of je nu zoekt naar een partner of een baan, je zoekt op een website, vult wat criteria in, bekijkt het zoekresultaat en kiest dat wat je aanstaat.

Maar uiteindelijk maakt het volgens mij niet uit wat je precies schrijft, of hoe. Het gaat om een zin, een woord, een ervaring. Iets dat er blijkbaar voor de lezer uitspringt, dat opvalt. Dat net zorgt dat het oog van net die persoon er op valt. Waarom kiest een man op een datingsite uitgerekend voor dat ene profiel met weinig tekst en zonder foto? Of wordt er door de recruiter voor een motivatiebrief gekozen van iemand wiens cv niet eens helemaal aansluit bij de vacature.

Het is blijkbaar niet te sturen. Het is er. Of niet. Het gaat om de juiste tijd, de juiste plaats, de juiste mensen. Of het nu via een website is, in de kroeg, in de supermarkt of op een netwerkborrel. In een vingerknip is het gebeurd. 'Het'. Noem het chemie. Noem het karma. Noem het lotsbestemming. Noem het op ieder potje past een dekseltje. Uiteindelijk komt het vanzelf. Op het moment dat het goed is.

Solliciteren is net daten. Of je nu zoekt naar een partner of een baan, je zoekt op een website, vult wat criteria in, bekijkt het zoekresultaat en kiest dat wat je aanstaat.

Wat mij aan beide zo opvalt is dat zowel de advertentie als degene de er op reageert alles net (of heel veel) mooier maken dan de werkelijkheid. Zo is de personeelsadvertentie altijd afkomstig van een interessant, boeiend bedrijf en biedt de functie ook altijd heel veel uitdaging, leermogelijkheden en een markt-conformsalaris. Er wordt ook altijd gevraagd naar iemand die ongeveer alle eigenlijkschappen in zich moet hebben die ook maar enigszins positief kunnen zijn. Een duizendpoot die niet bestaat.

Een contactadvertentie komt altijd van (ik bekijk het even vanuit mijn eigen perspectief) mannen die een prachtig verhaal schrijven waarin ze met superlatieven vertellen over zichzelf; dat ze houden van een uitdaging en actieve dingen doen, maar ook op z'n tijd op de bank kunnen hangen onder het genot van een goed glas wijn. Strandwandelingen en haardvuren worden niet geschuwd.

En daar moet je dan op reageren. Waarbij je natuurlijk je beste beentje voor zet. Of nog meer. Want natuurlijk heb je heel veel ervaring met net dat wat de werkgever vraagt. Sterker nog: daar was je ook nog eens heel erg goed in. Je brief is professioneel, sluit perfect aan op wat in de vacature staat en hee, je cv voldoet er ook precies aan. En in je mooiste en professioneelste pak ga je op gesprek waarin je lekker extravert en gevat bent en net die dingen zegt je jouw potentiële werkgever wil horen.

Natuurlijk ben je ook die gezellige en sexy of sportieve vrouw die die leuke man vraagt. Je maakt grapjes, lonkt met je ogen, zwaait met je haar en vertelt alleen maar over die dingen waarvan je denkt dat dat indruk maakt. Het maakt niet uit als je vertelt dat je van skiën houdt als je alleen maar plannen hebt om het ooit een keer te gaan doen. Of dat je het hebt over feesten terwijl je alleen maar naar verjaardagspartijtjes gaat.

Het gaat eigenlijk om jezelf zo goed mogelijk presenteren. Of eigenlijk nog beter. De waarheid mag blijkbaar verdraait worden. De wereld bestaat uit perfecte bedrijven, banen en mannen. Uitgaande van dat wat ik lees, hoor en zie. Ik ben dan altijd benieuwd hoe het gaat als je die baan hebt gekregen of doorgaat voor een volgende date. Je moet toch een keer door de mand vallen? Men merkt toch wel een keer dat je eigenlijk slecht bent met computers of dat je saaier bent dan dat je hebt doen voorkomen?

Ik weet het niet, daar ben ik nooit achter gekomen. Want ik begrijp er geloof ik weinig van. Solliciteren is net daten en ik ben in beide verrekte slecht (maar gelukkig hoef ik een van de twee nu niet meer te doen).

Zes maanden alweer. De tijd vliegt als je niets doet. Hoewel, niets? Noem uitslapen, drie maal weeks naar de sportschool, theatersport, bestuur theatersport, klussen doen, huizensites afstruinen, banensites afstruinen, boodschappen doen, borrels drinken, opruimen, schoonmaken, kat aaien, rondjes door de stad wandelen, vriendje helpen met zijn bedrijf, koken, douchen, sociale netwerksites bijhouden, mailen met oud-collega's, maar niets. Ik heb het er bar druk mee.

Toch is het gek. Dat je zo zonder werk, toch je dagen kunt vullen. Nee, niet altijd op een even bevredigende manier. Maar over het algemeen wel fijn. Eigenlijk.

Diep van binnen (soms minder diep dan andere somsen) weet ik ook wel dat het goed komt. En zul je zien, straks komt alles tegelijk. Een nieuwe woning, een nieuwe baan. Dan kijk ik terug op dit afgelopen half jaar en denk ik: wat had ik het toen lekker.

Ik baal dat ik alleen thuis ben
Ik baal dat het regent
Ik baal dat het straks droog is, want dan moet ik naar buiten
Ik baal dat het een puinhoop is in huis
Ik baal dat ik moet huishouden
Ik baal dat ik het huis niet gewoonnetjes en schoon kan houden
Ik baal dat ik prima in rommel kan leven
Ik baal dat ik geen werk heb
Ik baal dat ik nog steeds niet weet watik nou eigenlijk wil
Ik baal dat ik eigenlijk ook niets kan
Ik baal dat ik van veel een beetjeweet, maar nergens echt veel van
Ik baal dat ik teveel met mezelf wordtgeconfronteerd de laatste tijd
Ik baal dat ik mezelf daardoor steeds beter leer kennen
Ik baal dat dat weer effect heeft op mijn balen
Ik baal dat ik niets heb om aan tetrekken
Ik baal dat ik veel vrije tijd heb,maar geen geld om leuke dingen te doen
Ik baal dat ik geen geld heb om nieuwekleren te kopen
Ik baal van kleding kopen
Ik baal van alle kleding in de winkels,want er hangt toch niets leuks bij
Ik baal van de kilo's die er bij zijngekomen in twee maanden terwijl ik in driekwart jaar, zonder ermoeite voor te doen was afgevallen, terwijl ik meer ben gaan sporten.
Ik baal van sporten.
Ik baal dat niemand vraagt hoe het nuecht met me gaat
Ik baal dat als iemand het wel vraagt,ik geen zin heb om het daar over te hebben
Ik baal dat ik geen chocola in huis heb
Ik baal dat ik teveel snoep
Ik baal dat ik zoveel zou kunnen doen,maar geen idee heb wat ik moet doen
Ik baal dat ik me nu aanstel met balen

Ik baal dat ik van alles baal

Ik baal dat ik…. eeeeh,

Hee. Lekker. Dat is er uit. Weg. Verdwenen.

Ik heb eigenlijk niets om van te balen. Het is ook eigenlijk best een gek woord.

Tijd voor thee!

Het moet er langzaam in zijn geslopen,want het is me eerder nog niet opgevallen. Maar ineens wordt er welheel vaak u en mevrouw tegen me gezegd. Of in ieder geval het laatstejaar. Of misschien nog wel langer. Ik voel me niet zo, maar debuitenwereld kijkt dus blijkbaar wel tegen me aan alsof ik volwassenben. En een mevrouw. Zelfs als ik in de kroeg een biertje bestel. Confronterend.

Het suffe is, dat ik daardoor ookanders naar mezelf ga kijken. Dat ik ineens ook zie dat ik er ouderuitzie dan een paar jaar geleden. Nee, dat is niet gek. Dat is heellogisch. Maar ook dat sluipt er blijkbaar langzaam in. Wallen dieniet meer weggaan. Terwijl ik toch echt en heus uitgeslapen ben. Eenmoe gezicht, terwijl ik me fit voel. Een paar jaar geleden werd ikaltijd jonger geschat. Ik heb nu het idee dat ik op leeftijd wordtgeschat. Terwijl ik niet iets wezenlijks heb veranderd. Geloof ik. Iksport regelmatig, ik slaap goed, heb relatief weinig zorgen, ik eetredelijk gezond, ik drink genoeg (in dit geval als in water, thee).Ik heb wat rimpeltjes erbij misschien, maar dat zijn lachrimpels. Enrimpels van het knijpen met mijn ogen als ik het weer eens vertik omeen zonnebril op te zetten.

Maar wat doe je er aan? Helemaal niets.Wallen schijnen erfelijk bepaald te zijn. Er vermoeid uitzien, isblijkbaar ook iets wat bij me hoort. En misschien zie ik dat alleenzelf maar. En ouder worden is al helemaal niet iets waar je wat aankunt veranderen. Accepteren. Me bezig houden met andere dingen. Mefit en goed blijven voelen. Het leven leuk blijven vinden. Actiefblijven. En laat ik dat gewoon zo houden!

Mijn daghoroscoop vandaag. Hm, ik geloof dat ik nu alleen maar achterover hoef te leunen (alsof ik dat niet al deed, maar dat terzijde…)

"Het werk stroomt toe en je weet niet waar het eerst te beginnen. Ga niet overhaast te werk bij het uitvoeren van je plannen. Los zelf je financiële problemen op. Werk goed samen met welwillende collega’s om je doel te bereiken. Vrienden of familie staan helemaal achter je nieuwe plannen en zullen alles doen om je te helpen. Je krijgt groen licht van je partner om plannen uit te werken. Je bent overgelukkig. Onverwachts keren de kansen ten goede en valt alles in de plooi."

En als het niet uitkomt, dan geloof ik nooit meer in horoscopen (alsof ik dat al niet deed, maar ook dat terzijde).

Geluk is een keuze. Ja, ik geloof datik dat vind. Ook al is het leven nog zo ellendig. Gebeurt er zoveelnaars. Toch kun je zelf kiezen hoe je er mee om gaat. Laat je jehoofd hangen, of kijk je naar wat er wel kan? Ik geef het toe, zelfsik kan mijn baalmomenten hebben. Tenslotte is er ook niets fijners(niets? Eigenlijk ook wel heel veel, maar dat staat minderdramatisch) dan je omwentelen in zelfmedelijden en mopperen over vanalles. Maar diep in mijn hart weet ik dat het altijd weer goed komt.Want uiteindelijk komt altijd alles goed!

Er zijn wat dingen die mij daarbijhelpen. En omdat ik het fijn vind om blije en gelukkige mensen om meheen te hebben, deel ik mijn helpdingen graag!

Tip 1

Benoem aan het eind van elke dag driedingen die je die dag gelukkig / blij hebben gemaakt. Het kunnengrootste ervaringen zijn, maar ook kleine, schijnbaar onbelangrijkedingen, kunnen voor enorme geluksmomenten zorgen. Een heerlijkebonbon, een straaltje zon, een onbekende op straat die gedag zegt,een bloem op een onverwachte plek, een telefoontje van iemand die jeal heel lang niet hebt gesproken…

En hoe leuk: als je je geluksmomenten iedere dagbenoemt, herken je ze steeds beter op het moment dat zegebeuren. Hoe gelukkig kun je zijn!

Paraty en Ilha Grande waren leuk, prachtig, mooi en goed. Vooral Paraty is een paradijs! Zoveel moois, zoveel eilanden, zoveel mooie stranden, zoveel groen. Dat er een festival was met versierde straatjes, live muziek, eettentjes en veel mensen op de been hielpen best mee. Ilha Grande is iets toeristischer, ik had daar ´maar´ twee nachten en het weer was niet echt geweldig, maar het strand dat ik bezocht met een boot was geweldig en je kunt er geweldig wandelen door de bossen.

en nu Rio de Janeiro. Mijn laatste bestemming. De laatste nacht ga ik zo in. Of ik lig vroeg in bed, of ik vind nog wat gelijkgestemden (en daar bedoel ik dus niet mee al die jongeren die hier weken blijven alleen maar voor het uitgaansleven, op de een of andere manier vind ik het wat lastig om me daarmee te vereenzelvigen) om wat mee te gaan drinken zodat het toch nog laat word. Het maakt mij eigenlijk niet zoveel uit. Bijzonder is het al. Na drie aanbevelingen, los van elkaar, wist ik zeker dat ik in een zeker hostel in de Copacobana zou belanden. Maar doordat de buschauffeur die onze ´door-to-door´transfer vanuit Ilha Grande naar Rio heg nog steg bleek te weten in Rio ben ik zomaar in een hostel in Ipanema (de buurt naast Copacobana) beland. Hoe bijzonder dat ik hier allemaal bekenden van eerdere bestemmingen tegen kom. De belgische Kenneth uit Lencois, die ik ook in de Pantanal tegenkwam, de engelse James met wie ik op piranha´s heb gevist in de Pantanal, de Italiaanse jongen die ik in Paraty sprak vlak nadat hij van een rots was gevallen (maar ook nadat hij bij de dokter vandaan kwam hoor), de franse Gwen met wie ik uit ben geweest in Campo Grande, zelfs de engelse Steven met wie ik nog een leuk gesprek voerde in Ilha Grande blijkt zich vandaag in dit hostel te hebben gevestigd, hij komt hier vaker. Alsof alle spelers in mijn Brazilie verhaal zich nog even laten zien voor ik vertrek. Zich opmakend voor de happy ending!

Tijd gaat hard als je het leuk hebt..  Twee nachten slapen in een hangmat (je moet het even doorhebben, maar als je het goed doet, kun je zo goed als horizontaal liggen en zelfs op je zij slapen!), een nacht in een bus en twee nachten op een bank. En tussendoor dan ook nog in een heus bed. De afwisseling zit er goed in. Net als in de omgeving. De Pantanal was prachtig. Het is een groot natuurgebied; het grootste moeras ter wereld (ofzo). Vooral veel verschillende vogels gezien. Nu ben ik niet zo heel erg van de vogels, al heb ik er een aantal netjes op de foto gezet, maar met een camera uit het jaar nul die niet zo heel goed in kan zoomen schiet het ook niet zo veel op, dus ik was vooral bezig met de omgeving, de natuur, de geuren, de geluiden. Als iedereen zich vergaapte aan een kardinaalvogel (de enige naam die ik heb onthouden), keek ik onverstoord de andere kant op. Ieder zijn ding. Maar het was wel mooi en heel bijzonder. Ook omdat je daar met een groepje alle activiteiten doet. Het voelt als vrienden en zo ga je na drie dagen ook uit elkaar.

Na de Pantanal door naar Bonito dat heel mooi en leuk had moeten zijn, maar ik vond het wat tegenvallen. Ik heb weliswaar heel mooi gesnorkeld in glashelder water. Maar het was er heel erg rustig, net als in de hostel. Het was heel lastig te achterhalen welke toers je wanneer kon doen (zelfs de doorgewinterde backpackers wisten er niet goed raad mee) en het was koud en regenachtig. Dat laatste heeft er vast ook mee te maken gehad.

En daarna een heul lange busrit naar Sao Paulo. Een uurtje of 24 totaal. Het leven van een expat daar meemaken. Een vriendin van een vriendin woont daar voor een jaar en ik kon natuurlijk niet zomaar voorbij Sao Paulo gaan zonder haar te bezoeken. Als je toch in de buurt bent…  Helaas was het daar ook niet heel mooi weer en was ik behoorlijk ziek (grrr), koortsig, hoesten, verkouden, keelpijn. Alles. Nu schijnt dat normaal te zijn in Sao Paulo, de lucht is daar behoorlijk vervuild. In plaast van het bezoeken van de binnenstad ben ik maar gewoon een shoppingmall in gegaan en heb ik daarna, samen met de vriend van de vriendin van de vriendin, die er deze week toevallig ook is, bank gehangen en films gekeken. Ook best eens leuk voor de verandering.

Nu hoop ik weer op mooi weer, want ik ga weer naar de kust om te snorkelen, boottripjes te maken, te wandelen en wat nog meer. Paraty is de volgende bestemming. De bus vertrekt over een klein uurtje.